بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

کودک زمزمه کرد:

(خدایا با من حرف بزن). 

 و یک چکاوک در مرغزار نغمه سر داد.

آرزو هايم زير انبوهي از خاكستر

به تو دیگر نتوان کرد سلام

 به تو دیگر نتوان بست امید

 به تو دیگر نتوان اندیشید

 که تو دیگر گل ناز همه ای.

تو را هيچگاه نمي توانم از زندگي ام پاک کنم

 چون تو پاک هستي مي توانم تو را خط خطي کنم

که آن وقت در زندان خط هايم براي هميشه ماندگار ميشوي

 و وقتي که نيستي بي رنگي روزهايم را

با مداد رنگي هاي يادت رنگ مي زنم

غربت را نبايد در شهري غريب يا در گمشدن لحظه هاي اشنا جستجو کرد

 هر وقت عزيزت نگاهش را به ديگري تعارف کرد تو غريبي

اگر آن که می رفت خاطرش را می برد

مجنون آشفته نمی خفت

مست از می غروری و دور از غم منی

گویی دل از کسی که تو را ساخت کنده ای

نمی دانم چرا اين گونه است؟

هی فلانی

 زندگی شاید همین باشد

 یک فریب ساده و کوچک

آن هم از دست عزیزی که

 زندگی را جز برای او

 وجز با او نمی خواهی